သိပၸံပညာရွင္ႀကီး ေအဒီဆင္သည္ သူ၏ စမ္းသပ္ရွာေဖြမႈ ေအာင္ျမင္သည့္အတြက္
အထိမ္းအမွတ္ပဲြ က်င္းပျပဳလုပ္ေနသည္။ ပါတီ တက္ေရာက္လာေသာ သတင္းစာဆရာ
တစ္ဦးက သိပၸံပညာရွင္ႀကီး ေအဒီဆင္ကို
ဆရာ ေအာင္ျမင္မႈဟာ ဆရာရဲ႕ကံေၾကာင့္လား။
ဟု ေမးလိုက္သည္။
သတင္းစာဆရာတစ္ဦးေမးေသာ ေမးခြန္းကို ေအဒီဆင္က ျပံဳးၿပီး အေျဖျပန္ေပးသည္။
ကံ မလို႔ က်ဳပ္ ေအာင္ျမင္တာ မဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕
အေၾကာင္းတရားကို ရွာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဥာဏ္က တစ္ေအာင္စေလာက္ပါၿပီး ၀ီရိယက
တစ္တန္ေလာက္ပါတယ္။
ေအဒီဆင္၏စကားကို အေသအခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္သင့္သည္။ မိမိတို႔၏
လုပ္ငန္းကိစၥတစ္ခုခု ေအာင္ျမင္မႈမရွိလွ်င္ ကံကို ႐ုိးမယ္ဖဲြ႕ၿပီး
ငါ ကံဆိုးလွခ်ည္လား
ဟု ျမည္တမ္းေနၾကသည္။ မိမိတို႔၏ လုပ္ငန္းကိစၥထေျမာက္ေအာင္မႈ မရွိျခင္း၌
၀ီရိယ၏ အပိုင္းအစ ဘယ္ေလာက္ပါသနည္းဆိုသည္ကိုမူ ထည့္တြက္ရမွန္းမသိ
ျဖစ္ေနၾကသည္။ ကံကိုသာ အေၾကာင္းတရားအျဖစ္ ပုံခ်ေနၾကသည္ျဖစ္၍ ၀ီရိယကို
ေမ့ေနၾကသည္။

ပါရဂူစာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္

ေလာကႀကီးကို ျဖန္႔က်က္ၾကည့္လိုက္
ေဟာဟိုက လူူတခ်ဳိ႕ရဲ႕လက္ထဲမွာ
လိုရာေစႏိုင္တဲ့ နည္းပညာေတြက ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္
ပညာ ဘယ္ကိုလဲ
ပညာ ဘာအတြက္လဲ
ပညာ ဘာလုပ္ရသလဲ
ျမင့္ျမင့္ပ်ံရင္ ေ၀းေ၀းျမင္တယ္တဲ့
နည္းပညာတိုးတက္ေနတဲ့ေခတ္
တစ္ကမၻာလံုးကို ျမင္ႏိုင္ၿပီ
နည္းပညာက ခိုင္းေစမွာလား
လူသားေတြက ေစခိုင္းမွာလား
မေ၀၀ါးပဲ အေသခ်ာစဥ္းစား
ပခံုးႏွစ္ဖက္ၾကားက ေခါင္းေပါက္
ဦးေႏွာက္တစ္ခုစီ ပိုင္ဆိုင္
လူသားတိုင္းအျဖစ္
ဖိနပ္နဲ႔ ၀တ္စံုေကာင္းပါလ်က္
ပန္းမ၀င္နိုင္ေသးတဲ့ ကမၻာႀကီးအတြက္
ရွိၿပီးသား အင္အားေတြကို
တို႔အားလံုး မွ်ေ၀ၾကရေအာင္

လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ သီးသန္႔ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးမ်ားကို ငါကြလို႔
ျပလိုက္ရရင္ အလြန္ေပ်ာ္တတ္တာပါပဲ။ တျခားနာမည္ႀကီးေတြကို
လိုက္လုပ္တာမ်ဳိးမွ မဟုတ္တာကိုး။ ဒီလိုပါပဲ ေယာက္်ားဆိုရင္
မာမာထန္ထန္ျဖစ္ရမယ္။ မိန္းမကေတာ့ ေပ်ာ့နဲ႔နဲ႔လို႔ အဲလို
ေဘာင္ခတ္ထားဖို႔လည္း မလိုပါဘူး။
ဥပမာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္လိုက္။ အသုဘလိုက္ပို႔ဖူးတယ္မဟုတ္လား။ မိန္းမေတြ
ငိုေန၊ ေယာက္်ားေတြကေတာ့ မာတင္းတင္းမ်က္ႏွာေပးေတြနဲ႔ေလ။ ေယာက္်ားပဲကြာ
ခံစားမႈကို ဘယ္ထုတ္ေဖာ္လို႔ေကာင္းမလဲ။ မိန္းမက ခံစားရသမွ်
ေဖာ္ျပရတာခ်ည္းပဲ။ အဲသလို သဘာ၀ေလာကက သမား႐ုိးက်
ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကတဲ့အတိုင္း ေနၾကရတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ခက္ေနတာက
လူတိုင္း လူတိုင္း ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြနဲ႔ မကိုက္ညီႏိုင္တာပါပဲ။
ေအာ္ငိုခ်င္ေပမယ့္ ကိုယ့္ကို္ယ္ကိုယ္ အတင္းခ်ဳပ္ထားရတဲ့ ေယာက္်ားဟာ
တကယ္ေတာ့ မာလွသူမွမဟုတ္တာ။ သူက အမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ေအာင္
ဟန္ေဆာင္ထားသူပဲ။ အဲ မိန္းမေတြလည္း ဒီအတိုင္းပဲေပါ့။ သူလည္း
သူ႔စိတ္ခံစားမႈကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ ၀န္ေလးခ်င္ ၀န္ေလးမွာေပါ့။
ေလာကႀကီးမွာ ေနတတ္သလို ေနဖို႔ပါပဲ။ ဘယ္အရာမွ ပံုေသကားခ်လိုက္လုပ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။
ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္သြားမယ့္ပန္းတိုင္ကို တျခားလူေတြ သတ္မွတ္ေပးလို႔
ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ တျခားသူ ေတြးေတာတာနဲ႔ ကိုယ္ညီေအာင္ရယ္လို႔
ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ကို မခ်မိပါေစနဲ႔။ ကိုယ္အမွန္တကယ္ ဘာစိတ္၀င္စားသလဲ၊
ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္ညီတာသာ လုပ္ပါ။
ကၽြန္မ ဒီအေၾကာင္းကို ဘာေၾကာင့္ေျပာရသလဲဆိုေတာ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က
ေျပာဖူးတယ္။ ညီမေလးတဲ့ သူလည္း ညီမေလးလို႔
ဆိုက္ေလးတစ္ခုေလာက္လုပ္ခ်င္တယ္တဲ့ ကဲ ဟုတ္ၿပီ လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္
ကူညီမယ္ေပါ့။ ေမးလိုက္တယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ခ်င္လဲ ဘာအေၾကာင္းေတြေရးမယ္လို႔
စိတ္ကူးသလဲလို႔ ေမးေတာ့ မသိဘူးတဲ့။ သူ႔ကို အၾကံေပးပါတဲ့။ ဒီေတာ့
၀ါသနာေၾကာင့္လုပ္ခ်င္တာလားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္
ျပန္ေမးၾကည့္သင့္တယ္ေနာ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ
ဘာလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတာ မသိဘဲ ဘာလို႔ အရာတစ္ခုကို အစကေန ဖန္တီးခ်င္ရတာလဲ။
သူမ်ားလုပ္လို႔ လိုက္လုပ္တာထက္ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ ကိုယ့္ရဲ႕ပန္းတိုင္
ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိပဲ ဘယ္အရာပဲလုပ္လုပ္ အခ်ိန္ကုန္႐ံုသာ အဖတ္တင္မွာေပါ့။
ကၽြန္မအေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္စိတ္နဲ႔မတူတဲ့လူေတြကို အၾကံဥာဏ္ပဲ ေပးလို႔ရမယ္
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မခ်မွတ္ေပးပါဘူး။
ဥပမာ ကၽြန္မ အိပ္မက္တစ္ခုမက္တယ္ဆိုပါစို႔။ အိပ္မက္က အရမ္းေကာင္းေတာ့
တျခားသူကလည္း မက္ခ်င္တယ္ သူ႔ကို လႊဲေပးပါေျပာလာရင္ ဒီအိပ္မက္က ကၽြန္မကို
မမက္နဲ႔ သူ႔ကို လႊဲေပးလို္က္ပါလို႔ ေျပာလို႔ရပါသလား။ တျခားသူေတြရဲ႕
အေတြးအေတာနဲ႔သာ ညီေအာင္ လုပ္ရရင္ေတာ့ လူတုိင္း ေကာင္းေသာေနျခင္းနဲ႔
ေနခ်င္ၾကတဲ့သူေတြပါပဲ။
ဒီေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ အတြက္ေတာ့ လုပ္သမွ်တိုင္း
ေအာင္ျမင္လိုက္တာလို႔ ျဖစ္စရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀ေပၚ
ကိုယ္အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ရန္ ၿပီးတာပါပဲ။ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္
ကိုယ့္ေနရာအတြက္ ကိုယ္တာ၀န္ယူတယ္လို႔ ခံစားရရင္ ေပ်ာ္တာပါပဲ။

 ေနလံုးက
ဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့
ငါ့ရဲ႕ ဆံေကသာေပၚျဖန္႔ခ်လို႔
ငါကေတာ့ ငါ့ဖ၀ါး ငါ့အရိပ္
ငါ့နယ္နမိတ္နဲ႔
ငါကိုယ္တိုင္ လမ္းဖြဲ႕ေလွ်ာက္ေပါ့။
နားလည္မႈနဲ႔ ေ၀းကြာခဲ့တဲ့
ငါ့ရဲ႕အျဖစ္ကို
ညီမေလးႏွင္း နားလည္ေပးပါလို႕
မေတာင္းဆိုရဲပါဘူး။
ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ နားလည္မႈဆိုတဲ့
စကားလံုးကို ေ၀ခြဲမရစြာနဲ႔
နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနဆဲ
ညီမေလးႏွင္းပို႔လိုက္တဲ့ ေမးလ္ေရာက္ခဲ့
ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္
နားလည္မႈဆိုတဲ့စကားသံ
ပဲ့တင္ထပ္ေအာင္ ၾကားစျမဲ
ခုေတာ့ ညီမေလးႏွင္း ေမးတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခု
''အမရဲ႕ညီမေလးႏွင္းအေပၚထားတဲ့ နားလည္မႈက ဘာလဲတဲ့''
ငါ့ရဲ႕နားလည္မႈကို ဘယ္လိုေျပာရပါ့...
အမွန္ေတာ့
ငါဟာ နားလည္မႈ မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ....
ငါ ငါ့အတၱကို
အျမဲေရွ႕တန္းတင္ခဲ့
ငါဟာ နားလည္မႈနဲ႔
မထိုက္တန္တဲ့သူတစ္ေယာက္...
ငါဟာ ငါ့ကိုယ္က်ဳိးပဲ ၾကည့္တတ္တဲ့
အတၱႀကီးသူတစ္ေယာက္ပါ ညီမေလးႏွင္းရယ္...
ပစ္ထားခဲ့ပါတယ္ဆိုတဲ့
ညီမေလးႏွင္းရဲ႕ စြပ္စဲြခ်က္ေတြဟာ
ငါ့အတြက္ အလြန္ပဲ ျပင္းထန္လြန္းခဲ့ပါတယ္...
ဒီအသံကို နားထဲမွာ အထပ္ထပ္ၾကားေနေပမဲ့
ငါဟာ တကယ္ပဲ ပစ္ခဲ့သူလား
ငါ့အေၾကာင္း ငါဘဲသိပါတယ္ညီမေလးရယ္...
ဘာတစ္ခုမွ မေျဖရွင္းေတာ့ပါဘူး
ငါ့ရဲ႕သတိရျခင္းေတြ
ငါရဲ႕၀မ္းနည္းအားငယ္မႈေတြကို
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မင္းကို မျမင္ေစခ်င္ပါဘူး...
ငါ့ရဲ႕ရင္မွာ တကယ္ေၾကကဲြမိပါတယ္...
အတူရွိခဲ့စဥ္ကာလတုန္းကလည္း
ငါဟာ မင္းကို အားေပးခဲ့တဲ့သူ
နားလည္မႈ ေပးစြမ္းႏိုင္ခဲ့သူ မျဖစ္ခဲ့မိဘူးေနာ္
ငါဟာ မင္းရဲ႕နားလည္မႈနဲ႔
ခုေတာ့...
ညီမေလးရဲ႕၀န္းက်င္မွာ
နားလည္မႈေတြ ေပးစြမ္းေနတဲ့သူေတြ ရွိေနၿပီမို႔
ငါေလ...
နားလည္မႈေတြ မေပးႏိုင္တဲ့
ဘ၀နဲ႔ပဲ အေ၀းတစ္ေနရာက
ျပံဳးသူမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔
ေငးေငးကာၾကည့္ရင္း
ေက်နပ္ပီတိျဖစ္လို႔ေနမိပါတယ္
ညီမေလးႏွင္းရယ္....

ဒါေတြဟာ အမရင္ထဲက ထြက္ေပၚလာတဲ့ မင္းကို ေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြပါ။ အမရင္နဲ႔မဆန္႔ေအာင္ ခံစားမိပါတယ္။ ဘာလိုလိုနဲ႔ တို႔ညီအစ္မေတြ ခဲြခြာခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီေနာ္။ သတိရတယ္။ တစ္ေယာက္ထဲရွိေနခ်ိန္မွာ ပိုၿပီး လြမ္းမိတယ္ညီမေလး။

ျမန္မာႏိုင္ငံကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္အသင္းမွ အသိအမွတ္ျပဳစာေမးပြဲမ်ားကို ၂၀၀၉
ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔ နံနက္ (၉း၀၀) နာရီမွ ေန႔လည္ (၁၂း၀၀) အထိ
ရန္ကုန္ျမို့ လႈိင္တကၠသိုလ္နယ္ေျမ ျမန္မာအင္ဖုိတက္ခ္တြင္
က်င္းပမည္ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္အသင္း အသင္းခြဲမ်ားရွိရာ
မႏၱေလး ႏွင့္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မ်ားတြင္ တၿပိဳင္နက္
က်င္းပျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကြန္ပ်ဴတာ ပညာရွင္အသင္း၏
စာေမးပြဲမ်ားမွာ အိုင္တီပညာရွင္မ်ားအျဖစ္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳလို ေသာ
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ား၊ အသင္းဝင္မ်ားအတြက္ အရည္အခ်င္းကို
မွတ္ေက်ာက္တင္အသိအမွတ္ျပဳခံႏိုင္ေရး အတြက္ ဦးတည္စစ္ေဆးေသာ
စာေမးပြဲမ်ားျဖစ္သည္။

စာေမးပြဲမ်ားကို MCPA Certified Fundamental Software
Engineer ႏွင့္ MCPA Certified Network Associate ဟူ၍ Software Engineer
မ်ားအတြက္ႏွင့္ Network Engineer ျဖစ္လိုသူမ်ားအတြက္ ခြဲျခားထားသည္။
၄င္းစာေမးပြဲမ်ားမွာ Professional နယ္ပါယ္သို႔ စတင္ဝင္ေရာက္ရန္အတြက္
အဓိကလိုအပ္ေသာ အသိပညာမ်ားႏွင့္ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ားကို ဦးတည္ စစ္ေဆးေသာ
စာေမးပြဲမ်ားျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ စာေမးပြဲေအာင္ျမင္သူမ်ားသည္
ပညာရွင္နယ္ပါယ္တြင္ စတင္လုပ္ကိုင္သည့္ အေျခအေနသို႔ေရာက္မည္ျဖစ္သည္။

အဆိုပါစာေမးပြဲကို မည္သူမဆိုဝင္ေရာက္ေျဖဆိုႏိုင္ၿပီး
စာေမးပြဲဝင္ေၾကးမွာ (၅၀၀၀) က်ပ္ျဖစ္ၿပီး အသင္းဝင္မ်ားအား ၁၀
ရာခိုင္ႏႈန္းေလ်ာ့ေပးမည္ျဖစ္ပါသည္။ စာေမးပြဲေျဖဆိုလိုသူမ်ားသည္ ႏိုဝင္ဘာလ
(၁၆) ရက္ေန႔မွစ၍ ႀကိဳတင္စာရင္း ေပးသြင္း ႏိုင္ၿပီး ဒီဇင္ဘာလ (၁၅) ရက္ေန႔
ေနာက္ဆံုးထားၿပီး စာရင္းေပးသြင္းရမည္ျဖစ္ပါသည္။

အေသးစိတ္သိရွိလိုပါက
ျမန္မာႏိုင္ငံကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္အသင္း႐ံုးခန္း၊ အေဆာင္(၄)၊ အခန္း(၄)၊
ျမန္မာအင္ဖို တက္ခ္၊ လႈိင္တကၠသိုလ္နယ္ေျမ၊ ဖုန္းနံပါတ္ ၆၅၂၂၇၆ သို႔
ဆက္သြယ္စံုစမ္းႏိုင္ေၾကာင္းသိရသည္။
source : mcpamyanmar

ေဆာင္းဦးအ၀င္
ျမဴေတြဆိုင္းစ ကာလမွာ
ပြင့္ကာစ ေဆာင္ေတာ္ကူးေတြရဲ႕
ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႏွင့္အတူ
ျမက္ပင္ရွည္ရွည္ေတြ
ေလယူရာယိမ္း ေဖြးလႈပ္ေနတာ
ေငးၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ ေပ်ာ္မိတယ္…
မျမင္ႏိုင္တဲ့ တစ္ေနရာဆီက
သခင့္ရဲ႕သတင္းကို ေဆာင္ယူလာခဲ့
ေလျပည္ေတြဟာ
ကၽြန္မကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး
ေက်ာခိုင္းသြားၾကတယ္ေလ…
ကၽြန္မရင္ထဲက
လႈပ္ရွားေပ်ာ္ေမြ႕ရင္း
ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေတးဆိုသံဟာလည္း
နားထဲမွာ ခ်ဳိျမေနတယ္…
အ႐ုဏ္ဦးကေန
ၾကယ္ကေလးေတြ ျမင္ရသည္အထိ
သဘာ၀ရဲ႕ အလွတရားေတြကို
ကၽြန္မ ခံစားေနမိတယ္….
ကၽြန္မ သိခြင့္မရွိတဲ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ
ကၽြန္မအတြက္
ေတာက္ပတဲ့ေန႔ရက္ေတြ
ေရာက္လာေတာ့မယ္ဆိုတာ
ကၽြန္မ သိေနခဲ့ပါတယ္…
သည္အခါမွာ
ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲပဲ
ေက်နပ္စြာ ျပံဳးေနလိုက္တယ္…
သည္အခ်ိန္မွာ
ႏွင္းေငြ႕ေတြဟာ
ခ်စ္ျခင္းရနံ႔ေတြႏွင့္
သင္းပ်ံ႕စြာ
လွလို႔ ေနပါေတာ့တယ္ သခင္ရယ္…

ကၽြန္မေလ မိုးရာသီကို အရမ္း ႏွစ္သက္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မကို မိုးတြင္း ၀ါဆိုလမွာ ေမြးခဲ့ျခင္းက စခဲ့တာေပါ့။ ဘာတဲ့ ၀ါဆို ၀ါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္တဲ့။ မိုးတြင္းမွာ ေမြးခဲ့လို႔လား မသိဘူး။ မိုးရြာရင္ အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက မိုးသံၾကားရင္ ထြက္ေဆာ့ဖို႔ျပင္ေတာ့ လူႀကီးေတြက မ်က္စိနာမယ္ ထြက္မေဆာ့ရဘူးတဲ့။ ကၽြန္မပဲ ဘယ္ရမလဲ မေဆာ့ပါဘူး။ လက္ေဆးမလို႔ဆိုၿပီး ရြာေနတဲ့မိုးကို လက္နဲ႔ခံၿပီး ေဆာ့တာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ လူပါ ေရေတြ စိုကုန္ေရာ ဒါနဲ႔ မထူးေတာ့ဘူး ေရခ်ဳိးလိုက္မယ္ေနာ္ဆိုၿပီး ျခံထဲဆင္းေဆာ့ရေရာ။ ဘယ္ေလာက္ အၾကံပိုင္လဲ။ ဒါက လူမွန္းသိတတ္စကေလ။ အဲ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ အိမ္မွာက အစ္ကို၀မ္းကဲြကလည္း ရွိေတာ့ ေဆာ့တဲ့အေဖာ္ရတယ္ေလ။ ယမင္းက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေဘာလုံးကန္တာ ၀ါသနာပါတယ္။ အစ္ကို၀မ္းကဲြနဲ႔ေဆာ့ေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့။ မိုးရြာရင္ အရမ္းေပ်ာ္တာ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ေဘာလုံးကန္ရေတာ့မွာကိုး။ ၿပီးရင္ ေဖေဖက စက္ဘီးေခြျဖဳတ္ထားေပးထားေတာ့ ေခြလွိမ့္ကစားေသးတယ္။ အဲ သီခ်င္းကလည္း ေအာ္ဆိုေသးတယ္။ မိုးရြာရင္__ မိုးေရခ်ဳိးမယ္__ ေမေမလာရင္ ႏုိ႔စို႔မယ္__ ေဖေဖလာရင္ အုန္းသီးခဲြစားမယ္__ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလ။ အဲ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ ကိုင္ဇာရဲ႕ သီခ်င္းေျပာင္းသြားတာေပါ့။ မိုးေတြရြာရင္__ ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္းသတိရပါတယ္__ ေက်ာင္းသြားအတူတူ__ ကစားလည္း အတူတူပဲကြယ္__ ေႏွာင္းအတိတ္မွာ ေပ်ာ္စရာ ေအာက္ေမ့ပါေသးတယ္.......
ၿပီးေတာ့ အစ္ကိုနဲ႔က အသက္ကလည္း သိပ္မကြာေတာ့ ေဆာ့လိုက္ ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္တည့္လိုက္ေပါ့။ ၿပီးရင္ အႏိုင္ရမွ ေက်နပ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မကိုလည္း အလိုလိုက္ရေသးတယ္။ အဲ နည္းနည္း ႀကီးလာေတာ့ ေခြမလွိမ့္ေတာ့ဘူး။ ေဘာလုံးကန္တယ္။ ေဘာလီေဘာ ကစားတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိုးရြာထဲမွာ စက္ဘီးစီးရတဲ့အရသာဟာ ဘာနဲ႔မွ မလဲႏုိင္ဘူး။ ၿပီးရင္ အစ္ကိုနဲ႔ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ေၾကးဆိုၿပီး စက္ဘီးၿပိဳင္နင္းေသးတာ။ မိုးေတြအရမ္းရြာရင္ေတာ့ စက္ဘီး မစီးခိုင္းဘူး။ လူႀကီးေတြက အိမ္နားမွာဘဲ ေဆာ့လို႔ေျပာေရာ။ ခဏေနရင္ တက္ရမယ္တဲ့။ မိုးေရထဲ မေဆာ့ရမွာစိုးလို႔ ဟုတ္ကဲ့ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အေအးပတ္ခါမွ ပတ္ေရာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိမ္ေပၚကို ျပန္မတက္ေတာ့ဘူး။ အဲ ေတာ္ေတာ္ႀကီးလာေတာ့ ထြက္ေဆာ့ဖို႔ ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ဘာလုပ္လဲ မိုးေရထဲမွာ ထီးမပါ၊ အေဆာင္းမပါဘဲနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားတာေပါ့။ မိုးတြင္းကို ႏွစ္သက္ေပမဲ့ မိုးၿခိမ္းရင္ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ ငယ္တုန္း ကေတာ့ ေမေမကို ေမးၾကည့္ေတာ့ မလိမ္မာတဲ့ကေလးေတြကို ေခၚမလို႔တဲ့။ အဲဒါကို ေဖေဖကို ထပ္ေမးၾကည့္တာေပါ့။ ေဖေဖကေျပာေတာ့ မိုးေပၚမွာ သိၾကားမင္းနဲ႔ အသူရာ စစ္ျဖစ္ေနတာ တဲ့။ ဟင္ ဘယ္ဟာက အမွန္လဲေပါ့ စဥ္းစားေသးတယ္။ ေၾသာ္ သူတို႔ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ မိုးေရထဲ ထြက္ေဆာ့ျမဲပဲေလ။ ဒါနဲ႔ ေမေမေျပာတဲ့စကားေၾကာင့္ မိုးေရထဲ မထြက္ဘဲ ေနလိုက္ေသးတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ မိုးဘာလို႔ ရြာတာလဲလို႔ ေမးၾကည့္တာကို မိုးေပၚက နတ္သားေတြ ေသးေပါက္ခ်တာတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ဟာ... 'ဒါဆို ဒီေရေတြက ညစ္ပတ္တာေပါ့ ဆိုၿပီး အိမ္ထဲမွာ စာအုပ္ဖတ္ရင္း ေအာင္းျဖစ္ေသးတယ္။ အဲ ေနာက္ေတာ့ မရပါဘူး။ ထြက္တာပါဘဲ။ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ လူႀကီးေတြက မိုးတြင္းေရာက္ရင္ စိတ္ညစ္တယ္တဲ့။ ယမင္းကေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ေက်ာင္းသြားတုန္း မိုးက ျဗဳန္းဆိုရြာပါေလေရာ၊ အရမ္းသည္းေတာ့ တစ္ကိုယ္လုံး စိုကုန္ေရာေလ။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ လဲစရာမပါေတာ့ ဆရာမက ျပန္ခိုင္းေရာ။ ဟား ဟား ဟား ေပ်ာ္လိုက္တာ အရမ္းပဲ။ ဘယ္ရမလဲ ႏွစ္ခါ မေျပာရဘူး ျပန္တာေပါ့။ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း ဒီလိုဘဲ မိုးေရထဲေလွ်ာက္သြားရတာကို ႏွစ္သက္တယ္။ ထီးပါရင္လည္း သူမ်ားေပးေဆာင္းလိုက္တာပဲ။ အဲ စိုးလြင္လြင္သီခ်င္းကိုလည္း သတိရမိေသးတယ္။
မိုးေတြရြာတိုင္း__ လြမ္းမ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္း__ လြမ္းစရာ အရာရာ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ__ သို႔ေပမဲ့လဲေလ__ နယ္ေျမျခင္း__စည္းျခားခဲ့ၿပီ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလ။ ဟုတ္တာေပါ့။ အမိတကၠသိုလ္ေျမကို ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာခဲ့ရၿပီေလ။ အဓိပတိလမ္းမႀကီးကို ခုထိ လြမ္းဆြတ္သတိရဆဲပါပဲ။ ေက်ာင္းႀကီးကို လြမ္းေပမဲ့ ေ၀းခဲ့ရၿပီေလ။
ကၽြန္မေလ မိုးရာသီေရာက္တိုင္း ေပ်ာ္ခဲ့ေပမဲ့ မႏွစ္ကမိုးရာသီကို အရမ္းမုန္းမိတယ္။ နာလည္း နာက်င္မိတယ္။ ယမင္းတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးက မထင္မွတ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုေၾကာင့္ေပါ့။ မႏွစ္ကေတာ့ မိုးရြာ႐ုံတင္မကဘူး။ လယ္သမားေတြေရာ၊ လူေတြအားလုံးကိုေရာ အႀကီးအက်ယ္စိတ္ဆင္းရဲေစခဲ့တဲ့ မိုးရာသီ ၀င္ျဖစ္လာခဲ့တယ္ေလ။ ယမင္းေလ ဒီသတင္းကို လုံး၀ မထင္မွတ္ထားဘူး။ ခုထိလည္း လုံး၀မယုံၾကည္ေသးဘူး။ ဒီသတင္းကို သယ္ေဆာင္လာတဲ့သူကေတာ့ ယမင္းတို႔အဖဲြ႕ထဲက တစ္ေယာက္ေပါ့။ သူက သူ႔ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ကို လိုက္ဖိတ္တယ္။ အရင္ဆုံး ေက်ာင္းတုန္းက ႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ ဆရာမေတြကို သြားဖိတ္ခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ေမဂ်ာက ဆရာမကို ဖိတ္ၿပီး ေနာက္ေတာ့ ယမင္းတို႔ကို အစစအရာရာ အလိုလိုက္၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္ၿပီး အရာရာ သြန္သင္လမ္းျပေပးတဲ့ ဆရာမေနာက္တစ္ေယာက္ကို ဖိတ္မလို႔ ဖိတ္စာမွာ နာမည္ေလးေရးထားၿပီး သြားေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာမဟာ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ ၾကားလိုက္ရတဲ့ သတင္းဟာ မယုံၾကည္ႏိုင္ေလာက္ဘူး။
 'ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက မေနာက္ပါနဲ႔ ဆရာမရယ္ေပါ့။ ေမဂ်ာဆရာမက အျဖစ္အပ်က္ဟာ ျမန္ဆန္လြန္းပါတယ္တဲ့။ မင္းတို႔ေတြ မင္းတို႔ခ်စ္တဲ့ ဆရာမအေၾကာင္းေတာင္ မသိလိုက္ရဘူးေနာ္တဲ့။ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ကို စို႔သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆရာမရယ္လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ စိတ္ကို ခိုင္ခိုင္ထားၾကပါတပည့္တို႔ရယ္ ဆိုၿပီး ေရေတြႀကီးၿပီး မိုးေတြအရမ္းရြာေနတဲ့တစ္ေန႔မွာတဲ့ သူ တာ၀န္က်ရာ ၿမိဳ႕ကို ျပန္အသြားမွာ ကားေမွာက္တာတဲ့။ ကားေပၚမွာပါတဲ့သူေတြအားလုံး ပဲြခ်င္းၿပီး ဆုံးၾကတာတဲ့။ အဲဒီထဲမွာ မင္းတို႔ခ်စ္တဲ့ ဆရာမပါသြားတယ္တဲ့။ ဆရာမရယ္ ဒါဟာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဆရာမ နားၾကားလြဲတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္လို႔ ယမင္းတို႔ေတြ အားလုံးဟာ မိုးေရေတြနဲ႔အတူ မ်က္ရည္ မိုးေတြ ရြာၿပီး ေျပာခဲ့ၾကတယ္။ ဆရာမက တရားနဲ႔ ေျဖၾကပါ သားတို႔ သမီးတို႔ရယ္တဲ့။ ျဖစ္လာမွေတာ့ ဘယ္တတ္ႏုိင္မွာလဲတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ရဲ႕ဖိတ္စာေလးကို လက္ႏွင့္ ဆုပ္ထားလိုက္တာ လက္ထဲမွာ ဆရာမရဲ႕ နာမည္ေလးဟာ ေၾကမြလို႔ေပါ့။ ကိုယ့္ေပၚကို ေကာင္းတဲ့ဆရာမ ဆုံး႐ႈံးတာကို တရားနဲ႔ေျဖလို႔ ဘယ္ရမလဲ။ ခုေတာ့ ယမင္းေလ မိုးရာသီကို အရမ္းႀကီး မမုန္းေပမဲ့ မိုးရာသီေရာက္တိုင္း ဆရာမကို လြမ္းတဲ့စိတ္၊ သတိရတဲ့စိတ္က ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ယမင္းတစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ သူငယ္ခ်င္းအားလုံးရဲ႕ရင္ထဲမွာ မိုးရာသီကို အျမဲသတိရတမ္းတေနမိၾကမွာ အမွန္ပါဘဲ။
ေဟာ အျပင္မွာ မိုးေတြရြာေနတယ္။
ေလဟာနယ္မွာ မိုးေတြရြာေနတယ္။
ေနရာတိုင္းမွာ မိုးေတြရြာေနတယ္။
ရင္ထဲမွာလည္း မိုးေတြရြာေနတယ္။
ဒါေပမဲ့ေလ... ရင္ထဲမွာ ရြာေနတဲ့မိုးက ပိုၿပီး သည္းထန္ေနပါတယ္။
ဆရာမတစ္ေယာက္ ဒီလို အျဖစ္ဆိုးမ်ဳိးနဲ႔ ဘ၀ဆက္တိုင္း မၾကံဳမိပါေစနဲ႔လို႔ ယမင္းဆုေတာင္းေနမိပါတယ္။
(ျပဳျပဳသမွ် ေကာင္းမႈေတြကို ေရာက္ရာဘံုဘ၀မွ သာဓုေခၚႏုိင္ပါေစ ဆရာမရယ္)