သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီး ၇၅ ႏွစ္ျပည့္အတြက္ စာေပပန္းကံုး

သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီး ၇၅ ႏွစ္ျပည့္အတြက္ စာေပပန္းကံုး
စာမိတ္ဆက္
သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ယခုႏွစ္ ၂၀၁၂ မတ္လ (၇) တေပါင္းလျပည့္ေန႔မွာ ၇၅ ႏွစ္
ျပည့္မည္လို႔ ဘုန္းဘုန္းသီတဂူစတားက ေျပာလာပါသည္။ တပည့္ေတာ္သည္ ဘုန္းဘုန္း
သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ဂုဏ္အင္ေတြကို ဖဲြ႕ဆိုႏိုင္ဖို႔ျငား အတတ္ပညာ
အသိပညာမရွိပါမူလည္း တပည့္ေတာ္ရဲ႕ စာေပပန္းကံုးျဖင့္
ဘုန္ဘုန္းသီတဂူဆရာေတာ္ရဲ႕ ေမြးေန႔တြင္ အလွဴအျဖင့္
ပါ၀င္ကုသိုလ္ျပဳခြင့္ေပးဖို႔ ဘုန္းဘုန္းသီတဂူစတားကို ခြင့္ပန္ခဲ့ပါသည္။
သို႔ေပသည့္ျငား သာသနာေရးတင္မက လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အစရွိသည့္
ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြကိုပါ
အင္တုိက္အားတုိက္ ကိုယ္တိုင္ကုိယ္က် ပါ၀င္သာနာျပဳေနေသာ
ဘုန္းဘုန္းသီတဂူဆရာေတာ္ႀကီးအတြက္
စာပန္းကံုးသီေရးဖို႔ရန္ လက္တြန္႔ေနခဲ့ပါသည္။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ တပည့္ေတာ္
ဘာေရးလို႔ ေရးရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္မိပါသည္ဘုရား။

ေရးစရာမရွိလို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ေရးမယ္ဆိုေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕
ကုသိုလ္တရားေတြ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာေတြ အလြန္မ်ားျပားေနသျဖင့္
ဘယ္ကေနစမွန္းမသိျဖစ္ေနမိပါသည္။ တပည့္ေတာ္ အမွားမ်ား ပါသြားမွာလည္း
အလြန္စိုးရိမ္မိပါသည္။ ဘုန္းဘုန္းသီတဂူစတားကေတာ့ ေျပာပါသည္။
အဆင္ေျပသလိုသာ ေရးေပးပါတဲ့။ တပည့္ေတာ္ စာေပျဖင့္
ကန္ေတာ့ပန္းဆင္ခ်င္လြန္းသျဖင့္ အမွားမ်ား ပါခဲ့သည္ရွိေသာ္ ဒီေနရာေလးမွ
လက္ဆယ္ျဖာ ဦးထိပ္မိုးလွ်က္ ကန္ေတာ့အပ္ပါသည္ဘုရား။

သည္မွာ ဘုရား၊ သည္တရားပင္
သည္ကား သံဃာ၊ သည္မွာ မိဘ
ဂုဏ္ကိုျပ၍ သည္က ဆရာ
လကၤာပန္းစံု သီကံုးပံုသည္
သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး လက္ရာတည္း။
ငါးပါးအနႏၱ ဦးခိုက္ၾကေသာ္
သာသနာေရး ေရွ႕က ဦးေဆာင္
ႏိုးၾကားတက္ၾကြ ေဆာ္ၾသကာျဖင့္
သီတဂူသာသနာျပဳအဖဲြ႕ၾကီး ျဖစ္တည္ခဲ့သည္။
သီတဂူအေရး တို႔အေရးဟု
၀င့္ၾကြားဂုဏ္ေရာင္ ပညာေရာင္ျဖင့္
သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသုိလ္ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။
သာလိမ့္က်က္သေရ တက္ျဖိဳးေ၀ဟု
စာေပေဆာ္ၾသ ဘုရားေဟာႏွင့္
ပုေတၱာ၀ါဒ ဆံုးမစာျဖင့္
ဘာသာအေရး ျပန္႔ပြားေစခဲ့သည္။
လူ႔ေဘာင္သာသစ္၊ တရားခ်စ္ၾက
တားျမစ္မရ၊ အိုၾကရလိမ့္.....
တားျမစ္မရ၊ နာၾကရလိမ့္....
တားျမစ္မရ၊ ေသၾကရလိမ့္....
ဘ၀မျငိမ္ ခႏၶာအိမ္ကို
အခ်ိန္ႏွင့္ ေဆာက္၊ အေပ်ာက္ႏွင့္ရႈ
အျပဳႏွင့္ ျပင္၊ အလွဆင္ေလာ့
အိုလူသားတို႔.... ႏိုးေဆာ္ရင္းျဖင့္
ဘာသာ သာသနာ
လူမႈ ပညာ၊ က်န္းမာေရးကို
အစဥ္ကုသိုလ္ျပဳဖို႔အေရး
သက္ေတာ္ ၇၅ ႏွစ္မွ
ေနာင္ ၁၂၀ တိုင္ေစေသာ္
သက္ေတာ္ တည္တံ့ေစဖို႔
တပည့္ေတာ္ စာပန္းကံုးျဖင့္
လက္ဆယ္ျဖာခ်ီ ထိပ္ဆီအုပ္မိုး
ရွိခိုးပူေဇာ္လိုက္ပါသည္ဘုရား.....


www.sitagustar2020.net ဆိုက္တြင္ ေဖာ္ျပျပီး ျဖစ္ပါသည္။

စီးခ်င္ဦးဟဲ့ အထူးကား

ေဟာ... လာျပီ
ယမင္းတစ္ေယာက္ အေ၀းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္မိသည္။
လည္ပင္းေၾကာေတြေထာင္၊ မ်က္စိေတြ ေညာင္းေနျပီး ျခင္းကိုင္ထားတဲ့လက္ကလည္း
လက္အံေသေနေအာင္ ေမွ်ာ္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္စီးမယ့္ကား လာတာေတြ႕ေတာ့
၀မ္းသာသြားမိသည္။ ဒီေန႔ ရံုး ေစာေစာသြားမယ္ဆိုမွ ဘာကားမွမလာေတာ့။
လာတဲ့ကားေတြကလည္း မရပ္နဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ ဘာကားပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုက္မယ္လို႔
ဆံုးျဖတ္ထားျပီးသား။
အခုလာေနတဲ့ကားက ႏွစ္ရာ ေပးစီးရတဲ့ "အထူးကား"ေပါ့။ အထူးကားဆိုတဲ့အတိုင္း
အဲယားကြန္းပါတယ္။ တီဗီြပါတယ္။ လက္မွတ္ေပးတယ္(တစ္ခါတေလ စစ္ေဆးရွိရင္ေပါ့)။
ထုိင္ခံုေတြကလည္း ဆိုဖာခံုေတြေလ။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့
ေကာ္ခံုေတြေျပာင္းလဲကုန္ျပီ။ ဒီေတာ့ ႐ိုး႐ုိး ငါးဆယ္၊ တစ္ရာေပးစီးရတဲ့
ကားေတြထက္သာတယ္။ စမတ္က်က် စီးရမယ္။
ျမန္လည္း ျမန္တယ္(ကားခ်င္းျပိဳင္တဲ့အခ်ိန္ ေျပာတာပါ။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ဆို
လိပ္ကေတာင္ အဘ ေခၚရေလာက္တယ္။ ကားေပၚကဆင္းျပီးေတာင္
တြန္းေပးခ်င္စိတ္ေပါက္တယ္။)။
ေအးေအးလူလူႏွင့္ တီဗီြၾကည့္ရင္း ဇိမ္ရွိရွိစီးရမယ္။ ကၽြန္မကလည္း ခရီးက
အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္ တစ္နာရီေလာက္ (ျမန္ရင္) အခ်ိန္ေပးရေတာ့
ဒီလိုကားေတြနဲ႔မွ အဆင္ေျပမွာေလ။
ကၽြန္မလည္း အထူးကားရဲ႕ အားသာခ်က္ေတြကို ေတြးရင္း ကားဆီသြားဖို႔
ေျခလွမ္းျပင္လိုက္သည္။ မွတ္တိုင္တြင္ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားေသာ
လူေတြကိုၾကည့္ရင္း
"တက္မယ့္သူေတြ မနည္းပါလား" ဟု ေတြးလိုက္မိျပီး ေရွ႕ဆံုးက တက္ႏိုင္ေအာင္
မာရသြန္ျပိဳင္ပဲြ ပန္း၀င္သကဲ့သို႔ အေျပးအလႊားသြားရသည္။
အေရးထဲ ဒီကားကလည္း ဘာလို႔ အေ၀းၾကီးမွာ သြားရပ္သလဲမသိဘူး။
စိတ္တိုဖို႔ေကာင္းလုိက္တာ။ သူမ်ားထက္ အရင္ဆံုး တက္ႏုိင္ေအာင္
ေျပးသြားေနရင္းက ဆရာ
တစ္ေယာက္ေျပာဖူးတဲ့ စကားကို ျဖတ္ခနဲ သတိရလိုက္ေသးသည္။
"လူေတြရဲ႕ အတၱၾကီးမႈကို ဘတ္စ္ကားစီးတဲ့အခါ ေတြ႕ႏုိင္တယ္"တဲ့။
ဆရာ့ေျပာစကား မွန္ေနျပီလားမေျပာတတ္။ ကိုယ့္လိုပဲ
အလုအယက္ေျပးေနတဲ့သူေတြၾကားထဲ

ေရွ႕ဆံုးက တက္ျပီး ေနရာေကာင္းေကာင္းယူခ်င္တာ ကၽြန္မရဲ႕အတၱစိတ္ပဲ
ျဖစ္မွာပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကားက ဆင္းတဲ့သူလည္း ဆင္းျပီးေရာ
ေမာင္းဖို႔ျပင္ေနတာကို လွမ္းအတက္

စပယ္ယာက လွမ္းအဆဲြမွာ ေျခေထာက္က ေျခနင္းခုံကိုမနင္းမိပဲ ေျခေခ်ာ္ျပီး
ေျခသလံုးနဲ႔ ေျခနင္းခံုနဲ႔ ရိုက္မိပါေလေရာ... အားလားလား ေအးရတဲ့အထဲ
ေျခေထာက္ေတာ့
ဘာျဖစ္ျပီလဲမသိ မစဥ္းစားအား ေနာက္တစ္ဖက္နဲ႔ ေျခနင္းခံုေပၚ ခုန္အတက္ ကားက
၀ူးခနဲ ေမာင္းထြက္သြားသည္။
အထူးကားေပၚ တက္လိုက္မိသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ "ငါေတာ့ လဲြျပီ" ဟု
ေနာင္တရလိုက္သည္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ မတ္တပ္ရပ္စီးေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြက အမ်ားၾကီး။
ကိုယ္ေတာင္ လမ္းတစ္၀က္ေရာက္ေနျပီ ေျခနင္းခံုကေန အေပၚကို မေရာက္ေသး။
စပယ္ယာအသံ ထြက္လာသည္ "ေရွ႕ကို နည္းနည္းေလးေလာက္ တိုးေပးၾကပါ။ ေအာက္မွာ
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တဲြလာရလို႔ပါ" ေအာ္ေပမယ့္လည္း လႈပ္႐ံုသာ လႈပ္သည့္
ခရီးသည္ေတြၾကား မနည္း တိုးတက္ေနရသည္။ ဒီေလာက္ လူေတြမ်ားျပီး က်ပ္ေနတာကို
ငါ
ဘာလို႔မျမင္ပါလိမ့္။ ေၾသာ္ ကားေပၚတက္ရဖို႔အေရး ေျပးလႊားျပီး
ေဇာကပ္ေနေတာ့လည္း ငါ မျမင္တာ မဆန္းပါဘူးဟု ေျဖေတြး ေတြးလိုက္သည္။
ကၽြန္မလည္း ဆဲြျခင္းက တစ္ဖက္ႏွင့္ဆိုေတာ့ ကားထြက္ခ်ိန္မွာ
ယိုင္လဲမသြားေအာင္ ဟန္ခ်က္ကို မနည္းထိန္းလိုက္ရသည္။ ကၽြန္မက အရပ္ပုေတာ့
ကားေပၚေရာက္လွ်င္

အေပၚတန္းလည္း မမီ တျခားသူေတြကို ကိုင္ျပီး ရပ္ရမွာလည္း အားနာႏွင့္
စိတ္ဒုကၡ ေရာက္ရသည္။ ဟိုယိုင္ဒီယိုင္ႏွင့္ မတည္ျငိမ္ေသးခင္မွာပင္
စပယ္ယာကလည္း-
"ကားခတစ္ေယာက္ က်န္ေသးတယ္" ဆိုျပီး ေအာ္ေနျပန္သည္။
ကၽြန္မလည္း ကိုင္စရာေနရာရသည္ႏွင့္ လက္ထဲက ငါးရာတန္ကို လွမ္းေပးလိုက္သည္။
စပယ္ယာက "တစ္ေယာက္ထဲလား" လို႔ ေမးတာကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ေတာ့

ႏွစ္ရာတန္တစ္ရြက္ လွမ္းေပးရင္း "တစ္ရာ ခဏေစာင့္" ဟု ေျပာကာ အထဲကို ၀င္သြားေလသည္။
ဘုရားစူး... အထူးကား။ ထိုင္စရာ ေနရာ မရွာလိုက္ရဘဲ ကိုင္စရာေနရာနဲ႔
ေျခေထာက္ရပ္စရာကိုသာ အသည္းအသန္ရွာလိုက္ရသည့္အျဖစ္။ ကားေပၚမတက္ခင္က

ဇိမ္က်က်ထိုင္ရင္း တီဗီြၾကည့္ကာ အေမာေျဖမည္ဟူေသာ အေတြးကလည္း အေတာ္ပံတပ္ကာ
ဘယ္ဆီေျပးျပီမသိ။ ထိုင္ခံုေပၚထိုင္ဖို႔မေျပာႏွင့္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ
ကိုယ္မတ္မတ္ရပ္ႏုိင္ေအာင္ မနည္းၾကိဳးစားျပီး ေနရာယူလိုက္ရသည္။ ဒါေၾကာင့္
ေရွးလူၾကီးေတြေျပာတာ ထင္ပါရဲ႕။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ
ကိုယ္အရင္ရပ္ၾကည့္ဦးဆိုတဲ့

စကားၾကားေယာင္ေနမိတယ္။
ထိုင္ခံုမွာ အမိန္႔သား ထိုင္ေနသူေတြကို ေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘးဘီကို
စိတ္၀င္စားဟန္မျပဘဲ တီဗီြကိုသာ အာရံုစိုက္ေနၾကေလသည္။ အင္း... သူတို႔ကို
ၾကည့္ရတာ

ႏွစ္ရာတန္ နတ္ျပည္ေရာက္ျပီး စည္းစိမ္ခံစားေနၾကတဲ့ နတ္သား၊
နတ္သမီးေတြနဲ႔ေတာင္ တူေနသေယာင္။ ေအးေလ... ငါလည္း ထိုင္ခံုရရင္
သူတို႔လိုေနမွာေပါ့...။
တစ္ေယာက္ထဲ ေတြးရင္း ေငးရင္းနဲ႔ စီးလာတာ သီရိမဂၤလာေစ်းနားေရာက္ေရာ
စပယ္ယာရဲ႕အသံက နားထဲကိုးလို႔ကန္႔လန္႔၀င္လာပါေတာ့တယ္။
"ဟိုနားက ပုပု မ်က္မွန္နဲ႔အစ္မ၊ ေရွ႕နည္းနည္းတိုးပါဗ်ာ လုပ္ပါ။ အေခ်ာင္ၾကီးပါဗ်ာ"
ကၽြန္မလည္း ေဘးဘီကို ငဲ့ေစာင္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဟင္...
ေယာက္်ားေလးေတြခ်ည္းပဲ။ ဒါဆို "ပုပု မ်က္မွန္နဲ႔အစ္မ"ဆိုတာ ငါ့ကို
ေျပာတာေပါ့ေလ။
"ေတာက္... အစ္မေရ နည္းနည္းတိုးေပးပါ" လို႔ ေျပာရင္ေတာင္
တိုးေပးလိုက္ဦးမယ္။ အခုေတာ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြတပ္ျပီး ေျပာေနေတာ့ ကၽြန္မကို
ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္
လုပ္ေနၾကျပီေလ။ စိတ္က ေထာင္းခနဲ ျဖစ္မိျပီး
"ဘယ္အထိ တိုးရဦးမွာလဲ။ အေရွ႕မွာ ကားမွန္ပဲရွိေတာ့တယ္။ လြန္းပူနဲ႔
လာေဖာက္ေပးမွပဲ ကားမွန္ေဖာက္ထြက္လို႔ရမယ္" လို႔ ဘုေတာပစ္လုိက္တယ္။
ကိုေရႊစပယ္ယာလည္း
တစ္ခြန္းမွ ျပန္မဟေတာ့။ ဟိုဘက္က ခရီးသည္ေတြက ဘာေျပာလို႔လဲမသိ။ စပယ္ယာက
"ျမန္ခ်င္ရင္ တက္စီစီးသြားပါ။ ဒီထက္ျမန္ခ်င္ရင္
ကိုယ္ပိုင္ကား၀ယ္ထားပါ"လို႔
လွည့္ေအာ္ေနတယ္။
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူေတြမ်ားလာျပီး မြန္းက်ပ္လာကာ
ပူေလာင္အိုက္စက္လာေတာ့မွ "အဲယားကြန္း"လည္း "အလကားကြန္း" ျဖစ္ျပီး
ထင္တယ္ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။

မွန္အလံုပိတ္ကားထဲမွာ အဲယားကြန္းမရေသာေၾကာင့္ လူနံ႔၊ ေခၽြးနံ႔၊
ေရေမႊးနံ႕ေတြနွင့္ အေတာ္ပင္ မြန္းၾကပ္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္
စပယ္ယားအား....
"ျပတင္းေပါက္မွန္ ဖြင့္လို႔ရမလား" ဟု လွမ္းေမးလိုက္တယ္။
"လွည့္ကင္းရွိတယ္ အစ္မ။ ဖြင့္လို႔မရဘူး"တဲ့။
ေၾသာ... ငါ့ႏွယ္ ႏွစ္ရာေပးျပီး ေခၽြးထုတ္ေနရတဲ့အျဖစ္ပါလားဟု ေတြးမိျပန္သည္။
"သမီး... ကားစီးရင္း ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ပြားမ်ားဖို႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္" ဆိုတဲ့
အေမ့စကားကိုလည္း သတိမရႏိုင္ေတာ့။
"တစ္ရာ အမ္းရမယ္၊ တစ္ရာအမ္းရမယ္" ဆိုတာကိုသာ တရစပ္ ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္
ေနရသည္။ ကၽြန္မကလည္း ေမ့တတ္တာနဲ႔၊ စပယ္ယာေတြကလည္း
ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တာနဲ႔ေတာ့ ဒီလိုပဲ ရြတ္ဖတ္ေပးေနရတာေပါ့။ တစ္ခါကလည္း
တစ္ေထာင္တန္ေပးျပီး ကားေပၚကဆင္းျပီး လမ္းေလွ်ာက္ျပီးမွ သတိရေတာ့
လွည့္ၾကည့္ေတာ့
ကားက ထြက္သြားျပီ။
ဒါနဲ႔ ဆင္းရမယ့္ မွတ္တိုင္နားေရာက္ေတာ့မွ "တစ္ရာ အမ္းရမယ္" ဟု
ခပ္တည္တည္ေတာင္းလုိက္သည္။ အရင္တုန္းကဆိုလွ်င္ ျပန္အမ္းရမည့္ ပိုက္ဆံကို
ထိုသို႔ မေတာင္းရဲခဲ့။
ခုေတာ့ ေတာင္းရဲသြားျပီ။ ေန႔စဥ္ ၾကံဳေတြ႕ရေသာ အေတြ႕အၾကံဳ၊ သင္ခန္းစာမ်ားက
ေတာင္းတတ္ေအာင္ သင္ေပးလိုက္တာ ထင္ပါရဲ႕။ စပယ္ယာက တစ္ရာတန္
အေဟာင္းအႏြမ္းတစ္ရြက္ကို လွမ္းေပးရင္း
"ဒီတစ္ရြက္ပဲ ရွိတယ္" ဟု ပိတ္ေျပာသသည္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေမာင္မင္းၾကီးသားရယ္။ ရွားရွားပါးပါးရွိတဲ့ တစ္ရြက္ကို အမ္းေပးတဲ့အတြက္။
ကၽြန္မ ဆင္းရမည့္ မွတ္တိုင္နီးလာျပီမို႔ ဆင္းရလြယ္ေအာင္ ႀကိဳထြက္ထားဖို႔
တာစူလိုက္သည္။ အထူးကားရဲ႕ တစ္ေယာက္စာ ေလွ်ာက္လမ္းေလးမွာ
ႏွစ္ေယာက္စီထပ္ျပီး

ရပ္ေနၾကရေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား တိုးရပါ့။ ဒီၾကားထဲ လြယ္ထားတဲ့ စလင္းဘတ္ကညပ္ျပီး
ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့လို႔ မနည္းဆဲြယူလိုက္ရသည္။ ျခင္းကလည္း ထုတ္လို႔မရ။
အရင္ကေတာ့
ပလတ္စတစ္ျခင္းေလးေတြ ကိုင္သည္။ ခုေတာ့ ၾကိမ္ျခင္းပဲကိုင္ေတာ့သည္။
ပလတ္စတစ္ျခင္းကိုင္တုန္းက ကားေအာက္ေရာက္ေတာ့ လက္ထဲမွာ လက္ကိုင္ကြင္း
ႏွစ္ဖက္ပဲ ပါလာျပီး ျခင္းကိုယ္ထဲက ကားထဲ က်န္ဖူးသည္မို႔ ျခင္းေတာင္
ေရြးကိုင္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ တိုးရလြယ္ေအာင္ ျခင္းကို အေပၚက
ေျမႇာက္ကိုင္ဖို႔ကလည္း အရပ္က ပုေနေတာ့ သူမ်ားေတြရဲ႕
ေခါင္းကိုေတာင္ ေက်ာ္ေအာင္ မေျမႇာက္ႏိုင္။ ဒုကၡပါပဲ။ တိုးထြက္လို႔လည္း မေရြ႕ပါလား။
မွတ္တိုင္ေရာက္သည္အထိ တိုးထြက္၍မရေတာ့ ေဒါသထြက္၊ ေခၽြးေတြထြက္ႏွင့္
တစ္ကိုယ္လံုး ပူထူေနေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စပယ္ယာခမ်ာ မေနသာေတာ့ဘဲ
လက္ကိုဆဲြျပီး အတင္း ဆဲြထုတ္လိုက္မွ ဆင္းရမည့္ အေပါက္နားေရာက္ေတာ့သည္။
ဒီၾကားထဲ ဆံပင္က လူၾကားထဲ ညွပ္က်န္ခ်င္ေသးသည္။ ကမန္းကတမ္း ဆင္းလိုက္ရသည္။
ကားေပၚထုိင္ပါလာတဲ့ အလုပ္သြား ေတြ႕ေနၾက ကေလးမေလးႏွစ္ေယာက္က
ကားေအာက္ေရာက္ေတာ့ "အစ္မ ဒီေန႔ ဆပ္ျပာမတိုက္လာဘူးထင္တယ္" လို႔ ေျပာေတာ့
ေၾကာင္ျပီး ျပန္ေမးလိုက္မိသည္။ "ဘာျဖစ္လို႔လဲ" "အစ္မ ကား
ထိုင္ခံုမရလို႔"ေလတဲ့။ စိတ္ထဲကလည္း "ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ကံမေကာင္းတာပဲ" ဟု
မဆီမဆိုင္ ကံကို အျပစ္တင္လိုက္ေသးသည္။
ကားေပၚက ဆင္းလိုက္သည္ႏွင့္ ဆူးေလဘုရားၾကီးကို ဦးခိုက္ရင္း
သဘာ၀ေလႏုေအးတို႔၏ ႀကိဳဆိုျခင္းကို ခံစားရ၍ အနည္းငယ္ လန္းဆန္းသြားရသည္။
ဟူး.... အခုမွပဲ အသက္ကို
တ၀ၾကီး ရွဴရေတာ့သည္။
ကၽြန္မတစ္ေယာက္ မွတ္တိုင္မွာရပ္ရင္း ျပန္႔လြင့္ေနတဲ့ ဆံပင္ကို သပ္ခ်ရင္း
ျခင္းေထာင္ကို လက္ထဲမွာ ေနရာတစ္က်ခ်ျပီး ရႊဲေနတဲ့ ေခၽြးကိုသုတ္လိုက္ျပီး
စီးလာတဲ့ အထူးကားၾကီးကို မေက်မနပ္ႏွင့္ မ်က္ေစာင္း၀င္ျပီး
ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့-
"ထိုင္ခံုျပည့္သာ တင္ေဆာင္ပါသည္။ လူပိုတင္ခြင့္ မရွိပါ"
"အေကာင္းဆံုး ၀န္ေဆာင္မႈေပးပါ"
"အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို ဦးစားေပးပါ"
"ခရီးသည္မ်ားသည္ ထမင္းရွင္မ်ားျဖစ္သည္"
"Air-Con အျမဲ ဖြင့္ထား။ မေအးလွ်င္ လိုင္းမထြက္ရ"
"ေနရာတိုင္းတြင္ သင့္ကို အျမဲေစာင့္ၾကည့္ေနသည္"
ဟူေသာ စာတန္းေလးေတြက ကၽြန္မကို "တာ့တာ ဘိုင္ဘိုင္" ဟု
ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ေနၾကျပီး အထူးကားၾကီးကလည္း ကၽြန္မကို ၾကည့္၍ တဟားဟား
ေအာ္ရယ္ကာ ျမဴးထူးသြက္လက္စြာ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားေလေတာ့သည္။

ႏွစ္သစ္အတြက္ စကားလက္ေဆာင္

ဘာလိုလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္ကုန္လို႔ တစ္ႏွစ္ေရာက္လာသလို အသက္လည္းတစ္ႏွစ္
ပိုၾကီးလာျပန္တာေပါ့။ တစ္ႏွစ္အတြက္ စကားလက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပးလိုက္ပါတယ္။
ႏွစ္သစ္ရဲ႔ ေန႔စြဲေတြ တျဖည္းျဖည္း ၀င္ေရာက္ခ်ည္းနင္းလို႔လာေနပါျပီ။
ဒီလိုပါပဲ ႏွစ္ေဟာင္းက ႏွစ္သစ္ထဲကို ကၽြန္မတို႔ရဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္္ေတြကလည္း အတူလိုက္ပါလာၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း
၊ ေအာင္ျမင္ျခင္း ဆိုတဲ့အရာေတြ ဘာတစ္ခုမွ ျဖစ္မလာေသးေတာ့ အသက္ရွင္ေနသမွ်
ကာလပတ္လုံး ႏွစ္သစ္တိုင္း ႏွစ္သစ္တိုင္း အဲဲဒီအရာအားလုံးကို ႏွစ္သစ္ထဲ
ဆက္လက္ေခၚေဆာင္သြားၾကရမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေတြက ဘာေတြလဲ ကၽြန္မတို႔
လုပ္ခဲ့ျပီးတဲ့ အရာေတြကလည္း ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ေနာက္ကေန အရိိပ္ေတြလို
ထပ္ၾကပ္မကြာကပ္္ပါ လာၾကျပန္တယ္။ ေကာင္းမႈေတြ လု႔္ခဲ့သလား ၊ မေကာင္းမႈေတြ
ကၽြန္မတို႔ ဖန္တီးခဲ့သလား သိရဲ႔နဲ႔လုပ္ခဲ့တာလား ၊
မသိလို႔လုပ္ခဲ့မိသလားဆိုတာ
အေသအခ်ာ မသိေပမယ့္ အဲဒီအက်ိဳးဆက္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေတြ
ႏွစ္ေဟာင္းထဲမွာ ထားခဲ့လို႔ မရပါဘူး။ ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္ေတြပီပီ ကံကံ၏
အက်ိဳးကို လက္ခံယုံၾကည္ သက္၀င္တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့
ေကာင္းမႈေတြကို ခံစားဖို႔နဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ မေကာင္းမႈေတြအတြက္ ျပန္ျပီး
၀ဋ္ခံရမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ေတြ ၾကိဳတင္ ေတြးထားသင့္ပါတယ္။ ႏွစ္သစ္ရဲ႔
အေကာင္းဆုံး အခ်ိန္ကာေတြကို ဖန္တီးမႈအတြက္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ စိတ္ေတြကို
သန္႔စင္ထားၾကရပါမယ္။ ကၽြန္မတို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြက
အတိတ္ဆိုတဲ့ အမည္နာမတစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ ႏွစ္ေဟာင္းမွာ ကန္ခဲ့မွာ ျဖစ္ေပမယ့္
အဲ့ဒီအတိတ္ဆိုတာေတြကပဲ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သမိုင္းဆိုတဲ့
မွတ္တိုင္ အသစ္တစ္ခုနဲ႔ အားလုံးရဲ႔ မ်က္ေမွာက္မွာ ျပန္လည္ ေပၚထြက္
လာမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မျမင္ေယာင္ေနမိပါတယ္။ သမိုင္းရဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ
ဘာေတြတင္ က်န္ရစ္ခဲ့သလဲ ဆိုတာဟာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္က လူေတြ သူတို႔ရဲ႔
အခ်ိန္ကာေတြကို ဘယ္လို ကုန္ဆုံးေစၾကျပီး ဘာေတြကို ဖန္တီးေနၾကသလဲ
ဆိုတဲ့အေပၚမွာ အမ်ားၾကီး မူတည္ေနပါတယ္။
ကၽြန္မတိုေတြ အခ်ိန္ကာလေတြကို အေကာင္းဆုံး ဖန္တီးနိုင္ဖို႔ဆိုတဲ့
ေနရာမွာလည္း အေရးအၾကီးဆုံးအခ်က္ကေတာ့ စိတ္ေတြ သန္႔စင္မြန္ျမတ္ၾကည္လင္
ေအးခ်မ္းေနၾကဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ၾကီးမွားရဲ႔
ဆုံးမစကားေလးလည္း နားထဲမွာ ၾကားေယာင္ေနမိပါေသးတယ္။
စိတ္ေကာင္းရွိဖို႔ ပထမ၊ စိတ္ေကာင္းရွိဖို႔ ဒုတိယ၊ စိတ္ေကာင္းရွိဖို႔ တတိယ
ဆိုတဲ့ စကားေလးေတြပါပဲ။ စိတ္ဓာတ္ေအာက္တန္းက်သူမ်ားေနလို႔က
ေတာ့ အခ်ိန္ကာလေတြက ညစ္ေပေမွာင္မိႈင္းေနမွာ ျဖစ္သလို အဲဒီေခတ္ရဲ႕
ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းၾကီးဟာလည္း ေႏွာင္းလူေတြရဲ႔ေခတ္က
ရိုင္းစိုင္းေနမယ္ဆိုတာ ေျပာစရာမလိုဘူး ျမင္မိပါတယ္။
သင္ဟာ ေအးစက္ျခင္းနဲ႔ ေႏြးေထြးျခင္း ဘယ္အရာကို မဆို ရယူနိုင္ေအာင္
ထိန္းကြပ္နိုင္တဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သူျဖစ္ပါတယ္။ ေလာက
ဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ မ်ားစြာနဲ႔ သက္၀င္ လႈပ္ရွားေနတဲ့ လူတို႔ရဲ႔
အသိုင္းအ၀န္းတစ္ခုပါ။ အေကာင္းလား.....အဆိုးလား၊ အနိုင္းလား....အရႈံး
လား၊ အခ်စ္လား.....အမုန္းလား ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ ဖုန္းလႊမ္းေနသလား
ဘယ္အရာကို သင္ရေနသလဲ ဆိုတာဟာ သင့္ရဲ႔လက္ထဲမွာပဲ ရွိတဲ့ သင္တေယာက္တည္း
ပိုင္တဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စကားပုံတစ္ခုေတာင္
ရွိေသတာပဲ။ ဘာတဲ့ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သင္ရေနတဲ႔
အဆိုးအေကာင္း၊ အက်ိဳးအျပစ္ေတြအတြက္ ဘယ္အရာကိုမွ လႊဲခ်မေနပါနဲ႔...ဒါေတြ
အားလုံးဟာ သင္ကိုင္တိုင္ေရႊြးခ်ယ္ခဲ့တာေတြပါပဲ။

ႏွစ္သစ္တစ္ခုဆိုတာ အခ်ိန္ကာလကို ကၽြန္မတို႔ တန္ဖိုးထားတတ္ေစဖို႔
ကၽြန္မတို႔ကို သတိေပးတဲ့ အရာတစ္ခုပါပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ တစ္ခါ
တစ္ခါမွာ ဘ၀ထဲမွာ ရုန္ကန္ လႈပ္ရွားေနရလို႔ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ဘ၀ရဲ႔
အႏွစ္သာရေတြမွာ ေပ်ာ္ပါး ယစ္မူးေနလိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘ၀ရဲ႕ လိႈင္းၾကား
အလူးအလိမ့္ ခံေနရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ အခ်ိန္ကာလဆိုတာနဲ႔
ေသျခင္းတရားဆိုတာကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ႏွစ္သစ္တစ္ခုကို ကူးတာမွာ
ေၾသာ္ ဘာလိုလုိနဲ႔ တစ္ႏွစ္ကုန္သြားပါရာလား။
ေၾသာ္.....ငါတိုပေတာင္ ေသဖို႔ တစ္ႏွစ္ပိုနီးလာျပီပဲ ဆိုတာမ်ိဳးကို
သတိရတတ္ၾကတာပါ။ အိမ္မွာ အဘိုးရွိစဥ္အခါက ညေရာက္ျပီဆိုရင္
ဘရားခန္းေရွ႔ ဘုရားကန္ေတာ့ျပီ ဆိုရင္ ငါသည္ မနက္ကထက္ ဒီေန႔ ေသဖို႔တစ္ရက္
နီးလာျပီဆိုတဲ့ ကန္ေတာ့နဲ႔ အက်ယ္ၾကီး အၾကာၾကီး ရွိခိုးတတ္ပါတယ္။
သူတို႔ေခတ္ အခ်ိန္ကာလက သီလ၊ သမာဓိ၊ ဥာဏ္ပညာ၊ စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္း
သန္႔စင္ မြန္ျမတ္ခဲ့ၾကေပလို႔လား အသက္ ၉၉ ႏွစ္မွာ
ဘ၀တစ္ပါးကူးေျပာင္းသြားၾကပါတယ္။ ခုေခတ္က ဆုတ္ေခတ္လား။ ဒီလိုအရာေတြ
မတည္ျမဲလို႔လား။ သက္တမ္းတိုလာေနတာကို သတိထားမိလာပါတယ္။
တစ္ခါတေလ ႏွစ္သာေျပာင္းတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ ဘာဆိုတာကို
ေရေရရာရာ မသိေသးပဲ ေ၀၀ါးေနတာကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္မိပါတယ္။
ေျပာင္းလဲမႈတိုင္းဟာ ကၽြန္မတို႔လိုခ်င္တာေတြနဲ႔ အျမဲထပ္တူက်ခ်င္မွ
က်မွာပါ။ အရာရာ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ အခ်ိဳ႔ေသာ ေျပာင္းလဲမႈေတြက
ကၽြန္မတို႔ ျဖစ္ေစခ်င္တာနဲ႔ ထပ္တူက် မေနတာမ်ိဳးေတြ အမ်ားၾကီး
ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ဒါဟာ သဘာ၀တရားဆိုတာ
ကို ကၽြန္မတု႔ လက္ခံထားဖို႔လိုပါတယ္။ ဘ၀ရဲ႔ ျပႆာနာ ဆိုတာဟာ သခ်ၤာ
ပုစာၦတစ္ပုဒ္လို ပုံေသနည္းေတထဲ ထည့္တြက္လို႔ရတဲ အရာေတြ
မဟုတ္ပါဘူး။ ေဖာ္ျမဴလာ မွားခဲ့ရင္ လိုခ်င္တဲ့အရာမ်ားဟာ ခၽြတ္ေခ်ာ္မႈေတြ
ရွိလာနိုင္တယ္ဆိုတာ သိျမင္ထားဖို႔နဲ႔ ဘ၀မွာ ေနတတ္ဖို႔နဲ႔ ေသတတ္ဖို႔ကို
က်င့္ၾကံေနထိုင္သြားဖို႔အမ်ားၾကီး လိုေသးပါလားလို႔ ကၽြန္မ ယူဆမိရင္း
ႏွစ္သစ္အတြက္ စကားလက္ေဆာင္ေတြ ေပးလိုက္ပါရေစရွင္။
ႏွစ္ေဟာင္းမွာ ကၽြန္မ ျပဳျပဳခဲ့သမွ် ကာယကံ ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ ကံသုံးပါးနဲ႔
ျပစ္မွားမိခဲ့ရင္ ကၽြန္မထက္ ငယ္သည္ပဲ ျဖစ္ေစ၊ ၾကီးသည္ပဲျဖစ္ေစ အားလုံး
အားလုံးကို ဒီေနရာေလးကေန ေတာင္းပန္လို္က္ပါတယ္ ေနာ္.....

ေနျပည္ေတာ္ တိုင္းရင္းသားေက်းရြာ အလည္တစ္ေခါက္


မန္းျမိဳ႕ရိုး က်ဳံးပတ္လည္ေနရာလည္း အလည္အပတ္ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။

လိြဳင္ေကာ္ျမိဳ႕ရဲ႕ အထင္ကရ ေတာင္ကဲြေစတီကိုလည္း သြားေရာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ဒါကေတာ့ ေလ့လာစရာ အျဖာျဖာနဲ႔ ကစားကြင္းဖန္တီးထားတဲ့ေနရာေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္ ဘာလဲ...... ဘယ္လဲ.....

အခုတစ္ေလာ blog ေတြ၊ wiki ေတြ အျပင္ ကိုယ္ပိုင္ဒိုမိန္းေတြနဲ႔ အုပ္စုေတြ၊ website ေတြ တိုးတက္မ်ားျပားလာတာကို အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ေတြ႕ရွိလာရပါၿပီ။ ဒါေတြကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ လူငယ္လူရြယ္ေတြ အခ်ိန္ကို အလဟႆ မကုန္ဆံုးေအာင္ အသံုးခ်တတ္လာၾကၿပီလို႔ မွန္းဆလို႔ ရပါတယ္။ ဒါဟာ ျဖစ္လည္း ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ တိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္အေျခအေနမွာ နည္းပညာေတြ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ အသစ္အသစ္ေတြ ေပၚထြက္လာေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြဟာ ေခတ္ေနာက္ ျပတ္က်န္လို႔မရပါဘူး။ မီဒီယာစတိုင္သစ္ေတြနဲ႔အတူ တတ္ႏုိင္သေရြ႕ ေရွ႕ကို အေရာက္လွမ္းႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရမွာပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္း blog ေတြ မ်ားျပားလာတာနဲ႔အမွ် အမ်ားရဲ႕အျမင္မွာ ကဲြျပားျခားနားစြာ ျမင္တတ္ဖို႔လည္း လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ blog ေတြဟာ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုတည္းအတြက္ ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ပါဘူးဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ္ပိုင္ ခံစားခ်က္၊ ကိုယ္ပိုင္ေတြ႕ရွိခ်က္၊ ကိုယ္ပိုင္စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔အတူ အႏုပညာေတြ၊ နည္းပညာ ဗဟုသုတေတြ၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး အားလံုး အားလံုး လက္လွမ္းမီသေလာက္ ၀ါသနာအရင္းခံၿပီး ျဖန္႔ေ၀ေနၾကတာဟာ အလြန္တရာ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ယာဥ္စည္းကမ္းလမ္းစည္းကမ္းရွိသလို၊ လူမွာလည္း လူ႔စည္းကမ္းရွိသလို ဘေလာဂ့္ေတြမွာလည္း ဘေလာဂ့္စည္းကမ္းဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ဘေလာဂ့္ဂါတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္ဖန္တီးတဲ့ အႏုပညာအတြက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ တာ၀န္ယူရပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ့သတင္း၊ မွန္ကန္တဲ့လုပ္ေဆာင္ခ်က္၊ မွန္ကန္တဲ့အေၾကာင္းအရာ ဒါေတြဟာ တိက်မွန္ကန္မႈရွိမွသာ ကိုယ့္ဘေလာဂ့္မွာ တင္ျပၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ငါသာေစ သူ နာေစဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္ျခင္းမ်ဳိးက ေရရွည္မွာ တည္ျမဲမႈ မရွိ႐ံုမွ်မက ဘေလာဂ့္ဂါ အမ်ားကိုလည္း ယုံၾကည္မႈ ကင္းမဲ့ေစတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘေလာဂ့္ဂါတိုင္း နားလည္လက္ခံသေဘာေပါက္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္အျမင္ သူ႕အျမင္ ဖလွယ္ျခင္းဟာလည္း ေကာင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္နဲ႔ ေအာင္ျမင္တိုးတက္မယ့္ တက္လွမ္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္ပ ဘေလာဂ့္ဂါမ်ား ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ မ်ားျပားေနတာကို ေတြ႕ရွိျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြလည္း  ဒီလို မီဒီယာအသစ္ေတြ အမ်ားအျပား တိုးတက္ေစခ်င္တာ အမွန္ပါ။ ဘေလာဂ့္ဂါအခ်င္းခ်င္း ႐ုိင္းပင္းကူညီၿပီး ျပည္ပ မီဒီယာသမားေတြ ကိုယ့္၀န္းက်င္အတြင္း မ၀င္လာႏိုင္ေအာင္ အားလံုးႀကိဳးစားၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ျပည္ပႏိုင္ငံသား ဘေလာဂ့္ေတြကို ေလ့လာမိသေလာက္ ဘေလာဂ့္ဂါေတြရဲ႕ ၃၅ ရာခိုင္ႏႈန္းကသာ ဘေလာဂ့္တင္ျခင္းကို ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ရဲ႕ ပံုစံသစ္တစ္မ်ဳိးအျဖစ္ ႐ႈျမင္ၾကၿပီး က်န္ ၆၅ ရာခိုင္ႏႈန္းနီးပါးကေတာ့ ယင္းသို႔ မယူဆပါဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲ ေနာက္ၿပီး မိမိိတုိ႔ဟာ တစ္ခါတစ္ရံမွာျဖစ္ေစ၊ မၾကာခဏျဖစ္ေစ မိမိတို႔သတင္းမွာ ေဖာ္ျပမယ့္ အခ်က္အလက္ေတြရဲ႕ မွန္ကန္မႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စစ္ေဆးအတည္ျပဳဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ပိုေပးၿပီး လုပ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုသူ အေရအတြက္ကေတာ့ ၅၆ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ်သာ ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘေလာဂ့္ဆိုတာနဲ႔ တစ္ခုထဲေသာ အေၾကာင္းအရာကို မျမင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ့္ေရးသားခ်က္ကို ကိုယ္တာ၀န္ယူရပါမယ္။ ဘေလာဂ့္ဂါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ၇၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ဟာ သူတို႔ရဲ႕ သတင္းေတြကို အြန္လို္င္းတင္ရာမွာ သူတို႔ရဲ႕ အမည္၀ွက္ကိုသာ ေဖာ္ျပၾကပါတယ္။
ဘေလာဂ့္ဂါေတြဟာ သတင္းေရးရာမွာ သူတို႔ရဲ႕ အမည္မွန္ကို မေဖာ္ျပတဲ့အတြက္ တကယ္လို႔ သတင္းမွားေတြ ေပးခဲ့ရင္လည္း သူတို႔ကို ေျခရာခံႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ထိုအျဖစ္ေတြေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕ ဘေလာဂ့္ဂါေတြ မွားယြင္းတဲ့ ေကာလဟလသတင္းေတြကို ျဖန္႔ေ၀လာမိတဲ့အခါ က်န္ဘေလာဂ့္ဂါမ်ားကိုပါ ထိခိုက္နစ္နာေစမႈ ျဖစ္ပြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အထင္မွား အျမင္မွားမႈေတြလည္း ျဖစ္လာႏိုင္စရာ ရွိလာပါမယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ နည္းပညာေတြ တိုးတက္ျပန္႔႔႔ပြားလာတာနဲ႔အမွ် လူႀကီး လူငယ္ လူရြယ္ေတြအားလံုး နည္းပညာ ဗဟုသုတအျမင္ေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ရရွိလာနုိင္မယ္ဆိုရင္၊ နားလည္မႈေတြ မွန္ကန္လာႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ဘေလာဂ့္ေတြ ဘယ္ေလာက္အေရးပါလာမလဲ။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံလံုးရဲ႕ စီးပြားေရး အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုအျဖစ္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ဘေလာဂ့္ေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ အေျခခံ အေဆာက္အအံုကို ဖ်က္ဆီးပစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ေတြးထင္ခ်က္ဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ခိုင္လံုမႈ မရွိဘဲ အယူအဆသေဘာသက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာဂ့္ေတြေၾကာင့္ ငုံ႔လွ်ဳိးေနတဲ့ အႏုပညာ၊ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးႏိုင္မႈ စြမ္းရည္၊ လူတိုင္း အရည္အခ်င္းရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယုံၾကည္မႈ၊ ပညာတတ္၀န္းက်င္ေတြ အရာအားလံုး တိုးတက္မ်ားျပားလာတာနဲ႔အမွ် ႏုိင္ငံတစ္၀ွမ္းလံုး ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းမယ့္ လူငယ္လူရြယ္ေတြ ေမြးထုတ္လာႏိုင္ခဲ့ၿပီး တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုးကို ရင္ေဘာင္တန္းလာႏုိ္င္မယ္လို႔ ကၽြန္မ ျမင္မိပါေတာ့တယ္။

ဘေလာ့တစ္ခု (သို႕မဟုတ္) Weblog တစ္ခုသည္ လူတစ္ဦး၏ ပုဂၢဳိလ္ေရးဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေရးသားတင္ျပေသာ ပါစင္နယ္၀က္ဘ္ဆိုက္တစ္ခုကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
အဓိကအားျဖင့္ သတင္းမ်ားကို အမ်ားအားျဖင့္ ေရးသားတင္ျပပါ၀င္သည္။
ပံုမွန္အသစ္မ်ားျဖင့္ မြမ္းမံတင္ၾကသည္။ ေန႕စဥ္မွတ္တမ္းေရးတဲ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႔ သေဘာတရားနဲ႕ ကိုက္ညီပါတယ္။
တခ်ဳိ႔က အမည္မေဖာ္ျပပဲ ေရးသားၾကသလို တခ်ဳိ႕ အမည္နာမတစ္ခုနဲ႕ တင္ျပၾကပါတယ္။
ဘေလာ့တစ္ခုရဲ႕ ပုိစ့္မ်ားကေတာ့ ပံုမွန္အားျဖင့္ စာသားေတြ ေရးၾကျပီး ရံဖန္ရံခါ ႐ုပ္ပံုမ်ားကို ေဖာ္ျပေလ့ရွိသလို တစ္ခါတစ္ရံ လင့္မ်ားကို တင္ေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဘေလာ့ထဲမွာ စာၾကည့္တိုက္သဖြယ္ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ား သိမ္းဆည္းထားရွိၾကသလို အလြယ္တကူ အခ်ိန္ကာလ အကန္႕အသတ္မရွိ ျပန္လည္ရယူသံုးစဲြႏုိင္ပါေသးတယ္။
သို႕အတြက္ေၾကာင့္ ဘေလာ့တစ္ခုသည္ ပုဂၢိဳလ္ေရး၀က္ဘ္ဆိုက္တစ္ခုနဲ႕ပို၍ အသြင္တူပါတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း ေအာက္ေဖာ္ျပပါ အခ်က္မ်ားက ၀က္ဘ္ဆိုက္တစ္ခုႏွင့္မတူ ျခားနားခြၽင္းယြင္းခ်က္မ်ား ရွိသည္။
- ဘေလာ့တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ထိန္းသိမ္းရန္ လြယ္ကူသည္၊ ပို၍ အသက္၀င္လႈပ္ရွား ရွင္သန္ႏိုင္သည္။ ပို၍ အသစ္မ်ားကို အျမဲတင္ပို႕ႏုိင္သည္။
- လြတ္လပ္ပြင့္လင္းေသာ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးဆန္ဆန္ ေရးသားတင္ျပႏုိင္ေသာ၊ ပြင့္လင္းရင္းႏွီးခ်က္မ်ားျဖင့္ တန္ဆာဆင္ႏုိင္သည္။
- လာေရာက္လည္ပတ္ေသာ အျခား စာဖတ္သူမ်ား၊ အျခားဘေလာ့ဂါမ်ားႏွင့္လည္း ရင္းႏွီးပြင့္လင္းစြာ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ႏုိင္သည္။
- ကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုးရွိ ဘေလာ့မ်ားတြင္ တစ္စံုတစ္ရာ တူညီေသာ စံသတ္မွတ္ခ်က္ရွိေနျပီး ပံုစံတူ နည္းပညာမ်ားကိုလည္း သံုးစြဲေနၾကပါသည္။
ဘေလာ့တစ္ခုတြင္ အသံုးျပဳႏိုင္ေသာ ကိရိယာ (Tool) တစ္ခုေၾကာင့္ သံုးစဲြသူမ်ားအတြက္ အလြန္တရာ လြယ္ကူစြာ သံုးစဲြႏိုင္ျပီး ပါဝင္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ မာတိကာမ်ားကို လႈပ္ရွားသက္၀င္ေစေအာင္ စုစည္းေပးပါသည္။
ဘေလာ့တစ္ခုတြင္ အင္တာနက္ လိပ္စာ  ၂ ခုပါရွိျပီး၊ ဘေလာ့တစ္ခု တည္ေဆာက္ျပီးေနာက္ ေျပာင္းလဲမႈမရွိေတာ့ပါ။ အဲဒါက ဘာေတြလဲဆိုေတာ့ လူမ်ား လာေရာက္ၾကည့္ရႈႏုိင္ေသာလိပ္စာႏွင့္ စီမံခန္႕ခဲြေနသူ၏လိပ္စာ (၀က္ဘ္ဆိုက္ကို စီမံခန္႕ခဲြေနသူက လၽွဳိ႔ဝွက္ကုဒ္(password)  ျဖင့္ ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းထားေပးသည့္လိပ္စာတို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
သင့္အေနျဖင့္ ဘေလာ့တစ္ခုဖန္တီးေရးသားေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဘေလာ့မ်ား ေပးထားသည့္ ရပ္ဝန္းတစ္ခုတြင္ ပူးေပါင္းျခင္း ဒါမွမဟုတ္ သင့္ကိုယ္ပိုင္ ဆာဗာ၌ ဘေလာ့မ်ား ေရးသားႏုိင္သည့္ ကိရိယာမ်ားကို အသံုးျပဳ၍လည္း ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။
ဘေလာ့ေရးႏိုင္သည့္ အသိုင္းအ၀န္းတစ္ခုမွ အျခားတစ္ခုသို႕ ေျပာင္းလဲသြားရန္ မလြယ္ကူလွပါ။ ဒါေၾကာင့္ စတင္လုပ္ေဆာင္ေတာ့မည္ဆိုလၽွင္ ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ရန္ လိုအပ္ပါသည္။ ဘေလာ့တစ္ခုဖန္တီးဖို႕ရန္ လြယ္ကူမည္ျဖစ္ျပီး အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြက္ ရရွိႏုိင္ေပမယ့္ ရပ္တည္မႈတစ္ခုအတြက္ ဟိုေျပာင္းဒီေျပာင္း ျပဳလုပ္ဖို႕ မလုပ္သင့္ပါ။

ဘေလာ့တစ္ခု ဖန္တီးေတာ့မည္ဆိုလၽွင္ ေအာက္ပါအခ်က္မ်ား ေသခ်ာစဥ္းစားရန္ လိုအပ္ပါသည္။
အခ်ဳိ႔ေသာ အင္တာနက္အသံုးျပဳသူမ်ားက မိမိတို႕စိတ္ဝင္စားသည့္ အေၾကာင္းအရာ၊ ခံစားခ်က္၊ ေရးဖြဲ႔ခ်က္မ်ား စသည့္အေပၚ တူရာ စုဖဲြ႔ထားၾကသည္မ်ား ရွိပါသည္။ သို႕အတြက္ေၾကာင့္ ဒီရပ္၀န္းအတြင္းရွိ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္ေစလိုပါသည္။ ဘေလာ့မလုပ္ခင္ ဘေလာ့မ်ားကို လိုက္လံဖတ္ရႈေစခ်င္ပါသည္။ ဒါမွသာ ကိုယ္လုပ္မည့္ ဘေလာ့တစ္ခုသည္ ဘယ္လိုလုပ္ေဆာင္ရမည္ ဘယ္အပိုင္းကို အေျခခံ၍ တည္ေဆာက္ရမည္ကို ပိုမိုနားလည္လာမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ဘေလာ့ေတြရဲ႕ ေနာက္ခံဘက္ဂေရာင္းနဲ႕ ဘေလာ့ေတြရဲ႕ကာလာအေရာင္ ဒီဇိုင္းမ်ားကိုလည္း သင္ ေလ့လာဖို႕ မေမ့ေစလိုပါ။
ဘေလာ့မ်ားတြင္ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးခ်က္မ်ား ျပဳလုပ္ဖို႕ ခြင့္ေပး မေပးနဲ႕ ျပန္လည္း ျပဳျပင္မြမ္းမံလို႕ရ မရကိုလည္း ေလ့လာသံုးသပ္သင့္ပါတယ္။
အခ်ဳိ႔ေသာ ဘေလာ့လက္ခံသည့္ ရပ္၀န္းသည္ အစပိုင္းတြင္ အခမဲ့ေပးသံုးထားျပီး ေဒတာမ်ား မ်ားျပားလာခ်ိန္တြင္ အခေၾကးေငြ ေကာက္ခံျခင္းမ်ားလည္း ရွိလာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တင္ၾကိဳျပီး စစ္ေဆးေလ့လာသင့္တဲ့အခ်က္ထဲလည္း ပါ၀င္ေနပါတယ္။
ကိုယ္ၾကိဳးစားပမ္းစား ျပဳလုပ္ထားျပီး တစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ ေငြေၾကးေတာင္းခံမႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ျပီးဆိုလၽွင္ စီးပြားေရးမလုပ္ပဲ သာမန္သံုးစဲြေနေသာ သူမ်ားအတြက္ အလြန္တရာ အခက္အခဲကို ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။

ကြၽန္မသည္ ၀က္ဘ္ဆိုက္စတင္ျပဳလုပ္ခဲ့စဥ္ကတည္းက ေနရာ ၂ ေနရာတြင္ ဘယ္ေနရာတြင္ ေအာင္ျမင္မည္နည္း ကိုယ့္ဘာသာ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္နဲ႕ ဆိုက္အမ်ားကို ဖန္တီးေရးသားခဲ့ေပမယ့္ လက္ရွိ ဆိုက္ႏွစ္ခုကို နာမည္ႏွစ္ခုနဲ႕ ရပ္တည္လ်က္ရွိပါသည္။ နစ္နာမည္တစ္ခုနဲ႕ နည္းပညာေလာကထဲသို႕ ထြင္းေဖာက္ ၀င္ေရာက္ေနသကဲ့သို႕ ေနာက္မူရင္းနာမည္နဲ႕ သုတ၊ ရသ၊ ဟာသ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား ျဖန္႕ေ၀ေပးလ်က္ရွိပါသည္။ ဘယ္နာမည္နဲ႕ ေအာင္ျမင္မလဲဆိုတဲ့အခ်က္ထက္ လူေတြ ဘာေတြစိတ္၀င္စားသလဲဆိုတဲ့အေပၚ မူတည္ျပီး စာေပ ေရးသားလ်က္ရွိပါသည္။ နည္းပညာဆုိက္တြင္ ဘာေတြေရးမလဲဆိုတဲ့ အေတြးကို အရင္ဆံုး စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ နည္းပညာေတြ တိုးတက္လာသည္ႏွင့္အမၽွ ကိုယ္သိတာေလး ခ်ေရးရင္းနဲ႕ သင္ထားသမၽွ စာမ်ားကို ျပန္ေႏြးရင္း သိခ်င္တာကို ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြရင္း ေရးသားခဲ့သလို သုတ၊ ရသ အပိုင္းမွာ ဘာေတြ ေပးစြမ္းသြားမလဲ အရင္ဆံုး စျပီး ဘေလာ့ေရးခါစက ဘာတင္ရမွန္း ကြၽန္မကိုယ္တိုင္ မသိခဲ့ဘူး။ ကြၽန္မဆိုက္မွာ လာဖတ္တဲ့ ပထမဆံုး စာဖတ္ပရိသတ္ရဲ႔ အားေပးခ်က္တခ်ဳိ႔က ကိုယ္ျမင္တာ သိတာကို ခ်ေရးပါဆိုတဲ့ ေျပာခ်က္ေလးနဲ႕ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ခရီးသြားလာရင္း ခရီးသြား အေတြ႔အၾကံဳေတြ ခ်ျပခဲ့တယ္။ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႔အေၾကာင္းတရားေတြ အျမင္ကို အျမင္အတိုင္း တင္ဆက္လာတဲ့အခါ စာဖတ္သူေတြအေနနဲ႕ သူတို႕ရဲ႔ ဒုကၡေတြ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေရးသားေပးဖို႕ ေျပာလာတဲ့အခါလည္း ပုိစ့္အျဖစ္နဲ႕ ဖန္တီးေပးခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဆုိက္တစ္ခုျဖစ္ဖို႕ဆိုတာ လြယ္တဲ့အရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္ျပီး ကိုယ့္အတြက္ ျပန္ရခဲ့တဲ့အရာကေတာ့ စာဖတ္သူေတြရဲ႔ အားေပးမႈနဲ႕ ေက်နပ္ခဲ့ရတာဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ကိုယ္ေပးလိုက္တဲ့အရာတစ္ခုဟာ သူမ်ားအတြက္ နည္းနည္းေလး ရသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ အတိုင္းထက္ အလြန္ ၀မ္းသာေနမိတာ စာေရးသူတိုင္းရဲ႔စိတ္လို႕ ခံစားေနမိပါတယ္။ ဘေလာ့စတင္ေရးခဲ့ထဲက စိတ္ထဲမွာ ရွိတာေတြကို ခ်ျပရာ ေနရာအျဖစ္ ျမင္ခဲ့မိတာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စိတ္ထဲျဖစ္ေပၚေနတာေတြကို ခ်ေရးလိုက္တဲ့အခါ စိတ္ရဲ႔ထြက္ေပါက္အျဖစ္ ဘေလာ့စာသားေတြ အျဖစ္ သြန္းေလာင္းလိုက္တဲ့အခါ စိတ္ကို ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြားေစပါတယ္။ သင္လည္း ဘေလာ့စျပီး ေရးသားခ်င္ရင္ ဘေလာ့ကို ဖြင့္ျပီး ေရးလိုက္႐ံုပါပဲ။ အဓိကက ဘေလာ့ေရးတိုင္း ဘေလာ့ဂါလို႕ သတ္မွတ္လို႕မရဘူးဆိုတာက ဘေလာ့ကို ဆက္လက္ရွင္သန္ေအာင္ လုပ္ဖို႕ အလိုအပ္ဆံုးပါပဲ။ တစ္ခါတေလ ကြၽန္မတို႕က ေရးခ်င္တဲ့အခါ ေရးျပီး မေရးခ်င္တဲ့အခါ ပစ္ထားလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္စာမ်က္ႏွာမွာ လာေရာက္ဖတ္တဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ဟာ တစ္ခါလာလည္း ဒီစာပဲဆိုတဲ့ အျမင္ေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ မလာလည္ေတာ့တဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႕ဘေလာ့ဟာ မရွင္သန္ေတာ့ပါဘူး။
ကြၽန္မတို႕က ဘေလာ့ဂ္ေပၚတြင္ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားႏုိင္သည္။ ဘေလာ့ဂ္မ်ားက ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ရန္လည္း မလိုအပ္သကဲ့သို႕ က်န္တဲ့အရႈပ္အရွင္းအပိုင္းေတြနဲ႕လည္း ကင္းလြတ္ခြင့္ရေနျခင္းက ဘေလာ့ဂ္ေရးသားျခင္းကို ပိုမိုအေလးေပးလာခဲ့ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္သည္ မီဒီယာေခတ္တြင္ သတင္းအျမန္ဆံုးနည္းျဖင့္ ျပန္႕လြယ္ေသာ အေနအထားမွာရွိေနေသာေၾကာင့္ ခုေနာက္ပိုင္း ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ ေခတ္စားလာျခင္းျဖစ္မည္လို႕ ျမင္မိပါသည္။ ဘေလာဂ့္တစ္ခုပိုင္သည္နဲ႕ စာေရးသူလည္း ကိုယ္၊ အယ္ဒီတာလည္းကိုယ္ျဖစ္ေနျခင္းသည္ ကိုယ္ရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္မႈတစ္ခုပင္ျဖစ္ပါသည္။
အခ်ဳိ႔ေသာ ဘေလာ့ဂ္မ်ားသည္ သတင္းမ်ားကိုခ်ည္း အေလးထား လုပ္ေဆာင္မႈ နည္းပါးသည္ဟု ျမင္မိပါသည္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ မိမိရဲ႔ တစ္ေန႕တာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ားအျဖစ္ သံုးစဲြၾကျပီး တခ်ဳိ႔ဘေလာဂ့္မ်ားကေတာ့ ၀ါသနာပါရာ အားသန္ရာ ကဗ်ာမ်ား၊ စာေပမ်ား ေဆာင္းပါးမ်ားအျဖစ္ ထားရွိသလို ဓာတ္ပံုမ်ားခ်ည္း သီးသန္႕တင္သူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ဘယ္လိုနည္းျဖင့္ တင္ျပေဖာ္ျပထားေပမယ့္ တစ္နည္းနည္းျဖင့္ေတာ့ စာဖတ္ပရိသတ္ရွိေနၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ မိသားစုကေတာ့ ၀င္ေရာက္ဖတ္ၾကည့္လိမ့္မည္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္မ ယုံၾကည္ထားသည္မွာ ဘေလာ့ဂ္တိုင္းက သူ႕ကိုယ္ပိုင္ စာဖတ္ပရိသတ္ေတာ့ ရွိေနမည္အမွန္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသူတို႕ကို အျမဲ ကိုယ့္ပရိသတ္ျဖစ္ဖို႕ ဆဲြေဆာင္ထားႏိုင္ရန္ေတာ့ လိုအပ္ေပမည္။
ကြၽန္မကေတာ့ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း နည္းလမ္း ၂ သြယ္နဲ႕ ဘေလာဂ့္ေလာကတြင္ ရပ္တည္ၾကည့္ေနမိပါသည္။ တစ္နည္းက ကြၽန္မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အေတြ႔အၾကံဳ၊ အျမင္ေတြနဲ႕ ခရီးသြားေဆာင္းပါးမ်ားနဲ႕ သိသမၽွ သုတ၊ ရသေတြ ကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႕ ခ်ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ (ပြင့္လင္းရင္းႏွီးေသာ ပံုစံနဲ႕ေရးသည္။) ေနာက္တစ္နည္းကေတာ့ ျမန္ဆန္လြန္းတဲ့ နည္းပညာေခတ္နဲ႕အလိုက္ သိသမၽွ သတင္းမ်ား၊ သင္တန္းမ်ား၊ ေဟာေျပာပဲြမ်ား စတဲ့ နည္းပညာမ်ားကို အက္ေဆးပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႕ ေရးသားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြၽန္မအတြက္ စာဖတ္သူ ၂ စုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ တစ္စုက ကြၽန္မ ခုတစ္ေလာ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ၊ ဘာေတြေလ့လာေနသလဲဆိုတာကို သိရွိ စူးစမ္းလိုေသာ အုပ္စုျဖစ္ျပီး၊ က်န္တစ္စုကေတာ့ ကြၽန္မ သတင္းစာဆရာအျဖစ္၊ စာေရးဆရာအျဖစ္၊ ကဗ်ာဆရာအျဖစ္ ေရးသားသည္ကို ဖတ္လိုေသာအုပ္စုျဖစ္ပါသည္။
ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ တစ္နည္းအားျဖင့္ အြန္လိုင္းသတင္းမီဒီယာပင္ျဖစ္၍ စာေရးသူ ေရးသမၽွအေပၚ စာဖတ္သူမ်ားက ရင္းႏွီးပြင့္လင္းစြာျဖင့္ အျမင္ႏွင့္ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ား ျပန္လည္ေရးသားႏုိင္သည့္ ေနရာေလး တစ္ေနရာလည္းျဖစ္ပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားကို စာျပန္ႏုိင္သလို မိမိကိုယ္တိုင္လည္း တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္ နီးကပ္စြာ ရင္းႏွီးပြင့္လင္းစြာ ရွိေနသည့္အတြက္ စာဖတ္သူမ်ား အၾကိဳက္ သတင္း၊ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ အျမင္မ်ားကို ပို၍ ေရးသားေဖာ္ျပႏုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။
ဒီေတာ့ ဘေလာဂ့္မွတစ္ဆင့္ လူသားအားလံုးကို ဘယ္လိုအက်ဳိးျပဳသြားၾကမလဲဆိုတဲ့အေပၚ အျမင္တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း တင္ျပလိုက္ရပါေတာ့တယ္။
အခုအခ်ိန္အတြက္ ေမးရမယ့္ ေမးခြန္းကေတာ့ ကၽြန္မတို႔အေနနဲ႔ အမ်ားျပည္သူဆိုင္ရာ လူသားအားလံုးအတြက္ နည္းပညာေတြ၊ ပညာဗဟုသုတ ဖလွယ္မႈေတြ ကိုယ္စြမ္းရွိသေလာက္ ဘယ္လို ျဖန္႔ေ၀သြားမလဲဆိုတာပါပဲ။

ကၽြန္မ ဘေလာဂ့္ေလာက ၾကံဳဆံုသမွ်ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ တင္ျပီးသားေလး ျဖစ္ပါတယ္။

ရင္ပြက္သံ

မင္းအေၾကာင္း ေတြးရလြန္းလုိ႔
လက္ညဳိးညႊန္းရာ
ပန္းကဗ်ာေ၀ေစခဲ႔ဖူးတဲ႔ ငါ
ခုေတာ႔...
လြမ္းစရာေတြ ေျခရာထပ္
ကဗ်ာစပ္ဖုိ႔ေတာင္ခက္ေနၿပီ
ခံစားမွဳေတြျမင္႔တက္
ကဗ်ာေရးတဲ႔လက္ကေတာင္
ငါ႔ကုိ မသထာေတာ႔ဘူး
မင္းနဲ႔ပတ္သက္ခ႔ဲဖူးတာဆုိလုိ႔
အျမတ္တနဳိး ခင္မင္ရုံ
ရင္ခုန္သံကုိ ေတးမသီ
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေတာင္ စာမစီနဳိင္ခဲ႔
ခ်စ္တတ္တဲ့ႏွလံုးသားက
အဲသည္ေလာက္ထိ ေလာင္ကၽြမ္း
ငါ...
အရမ္းလြမ္းေနရတယ္ ေကာင္ေလးရယ္............

2600th Anniversary of Shwedagon Pagoda

The Shwedagon Pagoda, Myanmar's century-old holiest Buddhist edifice
as well as the most prominent landmark of the country, will complete
2600th year of its existence in the coming year 2012.
The Pagoda, according to time-honoured tradition, has four kinds of
relics of the four Buddhas: the eight hair strands of Gotama; the
walking stick of his predecessor Buddha; the water filter and
yethanoke (a waistcloth used for bathing in)respectively of the two
Buddhas, the predecessors of the Buddhas. The 2600th anniversary
celebrations will be held on the fullmoon day of Tabaung(March) at all
the four entrances to the Pagoda with all the rites and rituals
befitting such a great event.
 
........./***EOT***/........